Tiyatro sahnelerinden, beyaz perdeden veya televizyon ekranlarından onu izleyenlerin kahkahalarında ve alkışlarında hayat bulmuş bir ömür… Lise çağlarında başlayan tiyatro tutkusunun 1980 yılında ustası Ferhan Şensoy ile yollarını kesiştirmesiyle başlayan, başarılarla dolu bir sanat hayatı…
70’li yılların sonlarındaki karmaşık ve sert siyasi ortamında her gün bir tiyatro sahnesi kapatılır, tiyatro yapmak günden güne zorlaşır. Bu kaosun içinde iki arkadaşıyla birlikte tiyatro yapmak için bir çıkış yolu arayan Rasim Öztekin, katıldığı Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu seçmelerine kabul edilmeyince sanat dünyasında herkesin haberdar olduğu; ancak şimdilik sadece yeni kurulan çılgın tiyatro olarak anılan Ferhan Şensoy’un tiyatrosu Ortaoyuncular’ın kapısını çalar. Ortaoyuncular’ın amatör kolu olan Nöbetçi Tiyatro’da başlayan oyunculuk hikayesi, dilinden düşürmediği ustalarıyla buluşturur onu. Kısa bir zamanda Ortaoyuncular’ın as kadrosuna geçen Rasim Öztekin; oyunculuğu ve tiyatro sanatını öğrendiği, “Her biri ayrı ayrı bir konservatuar.” dediği Münir Özkul, Tuncel Kurtiz, Erol Günaydın ve Savaş Dinçel gibi usta isimlerle aynı sahneyi paylaşmaya, kendi konservatuarlarını okumaya başlar.
Ülkemizdeki siyasi kaosları, haksızlıkları ve politik kirliliği hicvederek seyirci ile buluşturan; Şahları da Vururlar, İçinden Tramvay Geçen Şarkı, İstanbul’u Satıyorum, Soyut Padişah ve Çok Tuhaf Soruşturma gibi birçok oyunla seyircisinin gönlünü kazanan Rasim Öztekin, sinemada da akıllardan hiç çıkmayacak karakterlere can verir. Pardon filminde İbrahim’in 40 yıllık arkadaşı Muzo, Gora gezegeninin Bob Marley Faruk’u, Kabadayı filminin Sürmeli’si ve daha onlarca filmde, onlarca karakter olarak hayatımıza girer. Kimi zaman televizyon programları yapar, kimi zaman metin ve köşe yazarlığı, dizilerde yer alır; ama tiyatro her zaman onun için asıl olandır. Ondandır tiyatroda simgesel bir değer halini alan kavuğa bir dönem ev sahipliği yapması.
Kel Hasan Efendi’nin güldürü tuluatının devamlılığının sağlanması için öğrencisi İsmail Dümbüllü’ye, Dümbüllü İsmail Efendi’den de Münir Özkul’a geçen kavuk; Ferhan Şensoy’a teslim edilir. Uzun yıllar Ferhan Şensoy’da kalan kavuk, 2016 yılında ustası tarafından Rasim Öztekin’e devredilir; ancak kavuk devri yapıldıktan sadece 4 ay sonra zaten pil takılı olan kalbine doktorları tarafından ritim bozukluğu teşhisi konularak canlı performans yapması yasaklanır. Rol aldığı filmler ve diziler sayesinde son zamanlarda daha popüler olsa bile tiyatroyla var olmuş, tiyatrodan kopmamış biri olarak sahnelerden ayrı kalmak onun için en zoru olur. Kavuk devir teslim töreni için sahneye çıktığında bile sahneyi ne kadar özlediği, seyircisiyle buluşmanın ona verdiği heyecan ve mutluluk gözlerinden okunur. Kavuğun her zaman sahnede olmasını ve alkış alması gerektiğini düşünerek geçtiğimiz yıl kavuğu Baba Sahne kurucusu Şevket Çoruh’a devreder. Bu kararı hem geleneksel basında hem sosyal medyada çok eleştirilirken, bu eleştirilere cevabı bizzat devir teslim töreninde veren Rasim Öztekin; kavuğun bir güldürü yarışı ödülü olmadığını, tiyatroya hizmet etmesi gerektiğini ve kavuğun sahibinin tiyatro için mücadele eden, hayatını tiyatroya adamış bir isim olması gerektiğini dile getirir ve kavuğu başarılı oyunculuğunun yanı sıra tüm zorluklara göğüs gererek, yok olmaya yüz tutmuş bir sahneyi satın alan ve adeta baştan yaratan Şevket Çoruh’a devretmeyi bu yüzden uygun gördüğünü ve ustası Ferhan Şensoy’un da bundan çok memnun olduğunu özellikle belirtir.
Onu tiyatro sahnelerinden alıkoyan kalbi, erken bir vedayla hayattan da ayırır. Geriye unutulmayan roller, bir tiyatro geleneği ve her daim sahnede olacak olan kavuğun kısa da olsa sahibi olmak hatırası kalır.
8 Mart günü aramızdan ayrılan usta oyuncuya biz de ustası Ferhan Şensoy’un satırlarıyla veda edelim: “Günü geldi uçtu gitti gökyüzüne, kavuklu fotoğrafı asılı durur Ses 1885’te. Bir gün ben de uçup geleceğim gökyüzüne, buluşuruz gökyüzünde, neşeli bir meyhanede.”
Henüz yorum yapılmamış.